du håst*s im bluat, es rinnt durchs hirn
då kimmt da dunst, in schmeaz muaßt gspian
jetzt klopft di ångst, des laare gfü
bevoast zabrichst, vawind des spü

blau is da tåg und schwoaz di nåcht
an gwundnen geist not wendend schåfft
des gift im maiü da schneid valeicht
i låch nua laut, weid zeit vastreicht

dei auge wåcht vo spåt bis fria
du håst*s net gmeakt, scho gheast du mia
die händ wean feicht, vanimmst des graun
dias feia leicht, zum åbgrund schaun